english version

08-07-2017

07-01-2011

wersja polska

Cáceres w Puerto Rico – pochodzenie nazwiska i rodziny


HISZPANIA

Luzytania - http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna  - (łac. Lusitania, także: Hispania Lusitania), starożytna prowincja rzymska, która znajdowała się na Półwyspie Iberyjskim i obejmowała obszar obecnej Portugalii i zachodnią część Hiszpanii. Nazwa pochodzi od plemienia Luzytanów zamieszkujących te obszary w okresie starożytnym.[1] Ich pochodzenie nie zostało dotychczas ustalone.

Luzytanie – na mapie Europy płd.-zachodniej Kolonia Rzymska od II w. p.n.e. Królestwo Wizygotow w 500 roku

http://pl.wikipedia.org/wiki/Hiszpania - Począwszy od IX wieku p.n.e. Półwysep Iberyjski był terenem ekspansji licznych ludów i państw (Celtów, Fenicjan, Greków czy też Kartagińczyków). W II wieku p.n.e. na półwyspie pojawili się Rzymianie. W V wieku na tereny obecnej Hiszpanii wdarli się Wizygoci i stworzyli tam własne królestwo. W roku 711 z obszarów północnej Afryki na Półwysep Iberyjski przedostały się wojska arabskie pod wodzą Tarika, które błyskawicznie podbiły prawie cały półwysep.

Tarik ibn Zijad - http://pl.wikipedia.org/wiki/Tarik_ibn_Zijad - (ar. طارق بن زياد, Tāriq ibn Ziyād; zm. 720) – wódz berberski, który poczynając od 711 roku (Bitwa nad rzeką Guadelete zwana też bitwą pod Jerez de la Frontera) podbił tereny dzisiejszej Hiszpanii i rozpoczął kilkusetletnie panowanie arabskie w tym kraju.

Od jego imienia pochodzi nazwa Gibraltar (arab. Dżabal Tarik - Góra Tarika).

Maurowie http://pl.wikipedia.org/wiki/Maurowie - w czasach dzisiejszych mieszkańcy Mauretanii, części Algierii i Maroka, w średniowieczu przez blisko osiem stuleci zamieszkiwali (w większości Berberowie z niewielką domieszką Arabów) znaczne partie Półwyspu Iberyjskiego, wywierając ogromny wpływ na kulturę i architekturę dzisiejszej Hiszpanii i Portugalii.

Emirat Kordoby, 756–929

Państwa islamskie (taifas) na Półwyspie Iberyjskim, rok 1080

http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_HiszpaniiWypędzanie muzułmanów zostało zapoczątkowane przez pierwszego króla Asturii, Pelayo (718-737), który wydał walkę Maurom w górach Covadonga w roku 722. Jego synowie oraz dalsi potomkowie kontynuowali te działania, dopóki nie wypędzili wszystkich Arabów. W tym samym czasie we wschodniej części Półwyspu, frankijscy władcy ustanowili Marchię Hiszpańską na terenie dzisiejszych Pirenejów oraz Katalonii, podbijając Gironę w 785 oraz Barcelonę w 801. Była to strefa oddzielające posiadłości chrześcijańskie od terenów zajętych przez muzułmanów.

Rekonkwista - http://pl.wikipedia.org/wiki/Rekonkwista - (hiszp., port. reconquista, „ponowne zdobycie”) – walka chrześcijan o wyparcie Maurów z Półwyspu Iberyjskiego, trwająca od VIII do XV wieku. Zakończenie rekonkwisty nastąpiło po ponad dziesięcioletniej wojnie jaką monarchowie katoliccy wydali Grenadzie (1481-1492). Upadek Grenady w styczniu 1492 roku zakończył historię państw muzułmańskich na Półwyspie Iberyjskim.Większość muzułmanów i Żydów została zmuszona do opuszczenia Hiszpanii lub nawrócenia na chrześcijaństwo. W związku z tym Maurowie, Żydzi oraz Gitanowie z Granady oraz okolicznych wiosek rozpoczęli masowe migracje na tereny górskie lub do Afryki północnej. W 1500 Cisneros powiedział: "Nie ma w mieście nikogo, kto nie byłby chrześcijaninem, a wszystkie meczety są teraz kościołami".

 

Kolejne etapy rekonkwisty

Kapitulacja Grenady przed Monarchami Katolickimi

Najdłużej niezależność zachowywała społeczność muzułmańska w Granadzie ze względu na jej dużą liczebność. W 1496, gdy zwierzchnikiem kościoła był w Granadzie arcybiskup Hernando de Talavera, społeczność muzułmańska musiała przyjąć chrześcijaństwo. Wygnania były najbardziej dotkliwe w rejonie Aragonii i Walencji, co spowodowało m.in. powstanie w 1568.

Dzięki polityce sojuszy z europejskimi potęgami oraz podbojami Ameryki Południowej i Indii Zachodnich, Hiszpania rozpoczęła powolne budowanie swojego imperium. Traktat z Tordesillas, wynegocjowany pomiędzy papieżem Aleksandrem VI a Portugalią i Hiszpanią, podzielił świat na dwie strefy wpływów. Ogromne ilości złota z kopalni Nowego Świata trafiały do hiszpańskiego skarbca, co powodowało jednak wzrost inflacji oraz podminowało pozycję waluty. Ponadto, Hiszpania była zależna od swoich kolonii, a kiedy Elżbieta I rozpoczęła masowe napady na hiszpańskie statki, kraj Iberów cierpiał niewyobrażalne straty. Te przyczyny, oraz wygnanie ważnej ekonomicznie klasy Żydów i Maurów wywołały upadek gospodarki oraz zakończyły złoty wiek Hiszpanii.

Estremadura (Hiszpania)

Estremadura - http://pl.wikipedia.org/wiki/Estremadura_(Hiszpania) - (hiszp. Extremadura – z łac. [tereny] za [rzeką] Duero) – autonomiczna wspólnota w Hiszpanii. Składa się z prowincji Cáceres i Badajoz. Graniczy z Kastylią i Leónem, Kastylią-La Manchą i Andaluzją oraz Portugalią na zachodzie. Stolicą jest Mérida.

Na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO znajdują się trzy obiekty z Estremadury: Stare Miasto Cáceres (od 1986 r.), zabytki rzymskie w miejscowości Mérida (od 1993 r.), Klasztor Guadalupe (od 1993 r.). Od 2007 r. Klasztor w Yuste znajduje się na Liście Dziedzictwa Europejskiego.

Prowincja Cáceres
na mapie Hiszpanii

Jej dwie czesci – Cáceres i Badajos
miasto Cáceres

Miasto Brozas - miejsce urodzenia
Nicolása de Ovando y Cáceres

Lista hiszpańskich gubernatorów Indii („Zachodnich”) – XV/XVI w.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Wicekr%C3%B3lowie_Nowej_Hiszpanii  

HISPANIOLA/HAITI

 http://pl.wikipedia.org/wiki/Haiti_(wyspa)

Wyspa odkryta w 1492 przez Kolumba, proklamowana została kolonią hiszpańską. Koloniści bezpośrednio lub pośrednio spowodowali wyginięcie rdzennej ludności - Indian z plemienia Tainów, a do prac na zakładanych plantacjach sprowadzili czarnoskórych niewolników z Afryki, w wyniku czego Murzyni szybko stali się dominującą liczebnie grupą ludności. Do 1667 cała wyspa znajdowała się pod panowaniem hiszpańskim. W wyniku stopniowego podboju przez korsarzy francuskich w 1697 zachodnia część wyspy, jako Santo Domingo, znalazła się we władaniu Królestwa Francji. W 1791 pod wpływem rewolucji francuskiej wybuchły bunty niewolników. Po zniesieniu niewolnictwa, powstańcy we francuskiej części wyspy proklamowali w 1801 niezależną republikę Haiti, a w 1803 pobili interwencyjne wojska Napoleona I Bonaparte złożone m.in. z oddziałów Legionów Polskich (ok. 6 tysięcy żołnierzy)[1], a następnie zaatakowali i zajęli hiszpańską część wyspy, która w konsekwencji w okresie 1821-1843/1844 znajdowała się się pod haitańską okupacją, i dopiero po powstaniu w 1844 r. proklamowała niepodległość. (http://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Jab%C5%82onowski_(genera%C5%82) http://pl.wikipedia.org/wiki/Legia_Naddunajska


Wyspy: Kuba, Hispaniola i Puerto Rico na Morzu Karaibskim

Tainowie (Indianie Taino) http://pl.wikipedia.org/wiki/Tainowie -  rdzenni, prekolumbijscy mieszkańcy wysp Bahama i wysp Wielkich Antyli, w tym Kuby, Hispanioli (Haiti i Dominikany), Portoryko i Jamajki zamieszkujący te wyspy bezpośrednio przed ich odkryciem przez Kolumba w 1492 r. Nie ma zbyt wielu źródeł informacji dotyczących życia Indian Taino. Prawdopodobnie przybyli na Kubę ok. 1100 r. p.n.e. przemieszczając się z Ameryki Południowej przez Antyle.

Tainowie byli pierwszym ludem indiańskim, z którym zetknął się Kolumb w 1492 r. Kiedy Santa María, będąca okrętem flagowym jego wyprawy, osiadła na mieliźnie u wybrzeży jednej z wysp, Kolumb zdecydował się na wybudowanie tam osady. Wyspę nazwano Hispaniolą (obecnie nosi nazwę Haiti). Załoga wzniesionego fortu, nazwanego La Navidad przetrwała tam zaledwie rok – gdy Kolumb ponownie przypłynął na wyspę z większymi siłami, zastał jedynie zgliszcza. Według późniejszych badań[1] Indianie pozbyli się intruzów, którzy źle traktowali miejscową ludność i przyczynili się do wybuchu epidemii nieznanych wcześniej chorób pochodzenia europejskiego.

(...) Tainowie do 1570 r. przestali w zasadzie istnieć jako odrębna grupa etniczna, nie licząc kilku izolowanych enklaw, zwłaszcza na Kubie i Portoryko. Jednak, wbrew rozpowszechnionym do niedawna poglądom, obecna populacja wysp karaibskich w dużej mierze wywodzi się właśnie od Tainów[2].

République d’Haïti

Haiti, Republika Haiti (fr. Haïti, République d’Haïti; haitański Ayiti, Repiblik Ayiti[4]) – państwo w Ameryce Środkowej, zajmujące część wyspy Haiti na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli i graniczące z Republiką Dominikany.

Haiti jest najstarszym niepodległym państwem w Ameryce Środkowej. W XVIII w. (od 1697 r.) była to kolonia francuska, opierająca swoją gospodarkę na pracy niewolników murzyńskich na plantacjach cukru i kawy. W 1804 roku, po trwającej od 1790 rewolucji haitańskiej, proklamowano powstanie Cesarstwa Haiti, dwa lata później Republiki Haiti. Była to pierwsza czarna republika na świecie i druga republika na półkuli zachodniej. Następnie od 1811 do 1820 królestwo[5]. W latach 1806-1820 była podzielona na dwie części, północną afrykańską i południową – mulacką. W latach 1822-1844 w jej skład wchodziła również Dominikana.

W odwecie za bunt, w którym straciła około 800 plantacji cukrowych i 3000 plantacji kawy, Francja wprowadziła blokadę handlową Haiti. W 1825 w zamian za uznanie niepodległości Francja zażądała wypłaty odszkodowania w astronomicznej wysokości 150 milionów franków w złocie, tj. pięciokrotności rocznych dochodów Haiti z eksportu (dla porównania w 1803 Francja sprzedała USA Luizjanę za 60 milionów franków). (...) Dług ostatecznie został spłacony w 1947, jednak w znacznym stopniu przyczynił się do tego, że Haiti stało się jednym z najbiedniejszych państw świata. (,,,) Po 1945 narastały antagonizmy między ludnością murzyńską a mulacką.

República Dominicana

Dominikana (Republika Dominikańska) –  http://pl.wikipedia.org/wiki/Dominikana - drugie co do wielkości (po Kubie) państwo na Morzu Karaibskim. Zajmuje ok. 2/3 powierzchni wyspy Haiti, dzieląc ją z położonym po stronie zachodniej państwem Haiti.

Historia - Rdzennymi mieszkańcami Hispanioli byli Tainowie. W roku 1492 została odkryta dla Europy przez Krzysztofa Kolumba, czego konsekwencją była stopniowo postępująca kolonizacja hiszpańska. Santo Domingo, stolica kraju założona w 1496, jest najstarszym stałym osiedlem europejskim w obu Amerykach.

W ciągu stuleci ludność wyspy wzbogaciła się m.in. o niewolników afrykańskich (od początku XVI w.) oraz francuskich osadników. Zachodnia część wyspy, pod kontrolą francuską, znana jako Saint-Domingue, wyodrębniła się jako niepodległe państwo Haiti w roku 1804 po serii powstań (do walk przeciw powstańcom użyto m.in. Polskich Legionów, którym w zamian za zgodę na ekspedycję zamorską obiecano wypłatę zaległego żołdu). W latach 1821-1843 Dominikana znajdowała się pod okupacją haitańską. 27 lutego 1844, po zwycięstwie powstańców, ogłoszono niepodległość. Nastąpiła seria wojen z Haiti, a w latach 1861-1865 była kolonia znalazła się ponownie pod okupacją hiszpańską. Nie był to koniec niepokojów. W latach 1916-1924 Dominikanę okupowały wojska amerykańskie. Wkrótce potem, w roku 1930, rozpoczęła się era rządów Rafaela Trujillo, trwająca do roku 1961. (...).


Nazwisko Cáceres na wyspach Hispaniola i Puerto Rico, XV - XX w.

Santo Domingo/Haiti

1493–1795

Capitanía General de Santo Domingo - kolonia Hiszpanii http://en.wikipedia.org/wiki/Captaincy_General_of_Santo_Domingo


1502-1509

Nicolás Ovando y Cáceres

Gubernator “Indii” (Nazwisko istnieje w Hiszpanii od 1229 roku - daty wyzwolenia tego miasta z pod okupacji arabskiej)


1795–1809

Saint-Domingue – kolonia Francji http://en.wikipedia.org/wiki/French_acquisition_of_Santo_Domingo - wielu mieszkańców pochodzenia hiszpańskiego opuściło wyspę i emigrowalo na Kubę, do Puerto Rico i innych posiadłości hiszpańskich.


1809–1821

España Boba (“Foolish Spain”) – kolonia Hiszpanii http://en.wikipedia.org/wiki/Espa%C3%B1a_Boba#Ephemeral_independence


1821–1822

República del Haití Español – niepodległe państwo http://en.wikipedia.org/wiki/Republic_of_Spanish_Haiti - po usunięciu 9 listopada 1821 r. hiszpańskich władz kolonialnych przez Generała José Núñez de Cáceres Albor, (ur. 1772, Santo Domingo - zm. 1846, Ciudad Victoria, Meksyk). http://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_N%C3%BA%C3%B1ez_de_C%C3%A1ceres.

 

1) Prezydent - República del Haití Español, 31 grudzień, 1821 – 9 luty, 1822. Prezydent Caceres faworyzował przyłączenie się tej nowej republiki do Republiki Kolumbii („Gran Colombia”), ktora istniala od 1819 do 1831 r., ale nie otrzymał lokalnego poparcia ani obietnicy pomocy od jej Prezydenta Simona Bolivara. Zwyciężyli zwolennicy unifikacji z Republiką Haiti, której prezydentem był wówczas Jean-Pierre Boyer. Boyer chciał również zabezpieczyć się przed ponowną agresją ze strony Francji lub Hiszpanii.


1822–1844

 

Zjednoczenie Hispanioli okupacja przez Haiti

http://en.wikipedia.org/wiki/Dominican_Republic

Zniesiono niewolnictwo, większość prywatnej własności została znacjonalizowana, włącznie z wywłaszczeniem osób, które opuściły kraj w wyniku inwazji, równiez własność kościelną i należącą do członków uprzedniej administracji Korony Hiszpanskiej. Boyer faworyzowal uprawę ziemi z produkcją na eksport, na bazie wielkich plantacji, zreformował system podatkowy i zezwolił na handel zagraniczny. Jego reformy spotkały się z oporem ze strony właścicieli małych gospodarstw, chociaż nastąpił rozkwit produkcji cukru trzcinowego i kawy. Szkolnictwo podupadło, zamknięto uniwersytet i wprowadzono pobór i przymusową służbę wojskową. Wojska okupacyjne nie były opłacane i były zmuszone do rabowania ludności. Biała ludność (w odróżnieniu od metysów i murzynów) uciekała z Santo Domingo do Puerto Rico, na Kubę, do Wenezueli i innych krajów. Głęboki kryzys ekonomiczny był spotęgowany koniecznością spłaty ogromnych odszkodowań nałożonych uprzednio przez Francję. Opór przeciw rządom z Haiti wzrastał i niepodległa Republika Dominikańska została powołana w 1844 roku.


1844 - 1861

 

Dominikana (Republika Dominikańska) – niepodległość


1861 – 1865

Hiszpańska okupacja Republiki Dominikańskiej -
W odpowiedzi na prośbę Generała Pedro Santana skierowaną do królowej Hiszpanii Izabelli II. Po zakończeniu Wojny Domowej w USA w 1865 roku i ogłoszeniu „Doktryny Prezydenta Monroe”, wojska hiszpanskie wycofaly się na Kubę.
 

2) Manuel Altagracia Cáceres  

(ur. 1838, prow. Azua – zm. 1878), http://en.wikipedia.org/wiki/Manuel_Altagracia_C%C3%A1ceres

– Prezydent – Republika Dominikańska, 3 styczeń 1868 - 13 luty 1868 (zrezygnował ze stanowiska w wyniku zagrożenia życia i gróźb zabójstwa?)
– Wiceprezydent – Republika Dominikańska, 1868 - 1871, (Prezydent - Buenaventura Báez), - General-in-Chief (Głównodowodzący Armią?), 22 styczeń 1874 – 6 kwiecień 1874

 

3) Ramón Arturo Cáceres Vasquez ("Món Cáceres"), syn Manuela, powyżej, ur. 1868 - Moca, Dominican Republic, zm. 1911 - Santo Domingo). http://en.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_C%C3%A1ceres. Proamerykański polityk dominikański, przywódca spiskowców, którzy w 1899 zamordowali dyktatora Ulisesa Heureauxa, od 1899 do 1902 członek rządu,

- Wiceprezydent Dominikany - od 1904 do 1906

- Prezydent Dominikany - od 1906 do 1911

Zginął w 1911 roku w zamachu zorganizowanym przez przeciwników politycznych.


Mapa Dominikany (Republiki Dominikanskiej) z zaznaczonymi datami i miejscami ur. (b.) i śmierci (d.) :
1.José’go Núñez de Cáceres Albor, 2. Manuel’a Altagracia Cáceres i 3. Ramón’a Arturo Cáceres Vasquez

Portoryko

Portoryko (hiszp. Puerto Rico – "bogaty port") - http://pl.wikipedia.org/wiki/Portoryko - terytorium zorganizowane nieinkorporowane Stanów Zjednoczonych o statusie wspólnoty (US Commonwealth), leżące na wyspie o tej samej nazwie (i kilku innych mniejszych wyspach) w Ameryce Środkowej, nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Karaibskim. Portoryko należy do geologicznej struktury Wielkich Antyli.

Wyspa odkryta została przez Krzysztofa Kolumba 19 listopada 1493 roku (podczas jego drugiej wyprawy), gdy ten płynął z hiszpańską flotyllą w poszukiwaniu złota. Nazwał ją San Juan Bautista (Wyspa Świętego Jana Chrzciciela). Przebywał tam tylko kilka dni by uzupełnić zapasy żywności i wody i popłynął dalej. W rejsie brał udział Hiszpan Juan Ponce de León, który po usłyszeniu od miejscowych Indian, opowieści o bogactwie postanowił na wyspę wrócić. Zrobił to w roku 1508 w celu poszukiwania złota. W roku 1521 na północnym wybrzeżu Hiszpanie założyli swoją główną osadę, którą nazwali Puerto Rico (pol. bogaty port). Złoża złota na wyspie szybko zostały wyeksploatowane, a León udał się na poszukiwania kolejnych ziem. W XVI wieku stolica została przekształcona w bastion będący schronieniem dla galeonów przewożących złoto do Europy.

Juan Ponce de León - http://pl.wikipedia.org/wiki/Juan_Ponce_de_Le%C3%B3n - (ur. 1460[1] lub 1474[2] roku w Santervás de Campos, zm. w lipcu 1521 w Hawanie[1][2]) – hiszpański żeglarz, odkrywca i konkwistador. Ponce de León był uczestnikiem drugiej wyprawy Krzysztofa Kolumba (25 września 1493 roku – 11 czerwca 1496 roku). Nie wrócił do Hiszpanii, ale osiadł na Hispanioli. W 1508 roku został gubernatorem wyspy Borinquen (dzisiejsze Portoryko). Był założycielem najstarszej na wyspie osady kolonizatorów[1]. (Caparra - w 1508 r.) Jako gubernator krwawo rozprawiał się z Indianami. Pozbawiono go gubernatorstwa w 1511 roku. De León słyszał od Indian Taino, jakoby na mitycznej wyspie Bimini istniało źródło wiecznej młodości[1][2]. Uwierzywszy w legendę o Fontannie Młodości, zorganizował wyprawę na północ. Niewielka flotylla udała się na północ w roku 1513. Po krótkiej żegludze de León odnalazł ląd. Wybrzeża dostrzeżono 27 marca[3], a nowo odkryty ląd nazwano Florydą. De León wierzył, że odkrył wyspę. Opłynął półwysep od wchodu i zachodu, lecz nigdzie nie odnalazł źródła. (...)


Hiszpanskie ekspedycje i wczesne osiedla w Puerto Rico


Wyprawy odkrywcze i osadnictwo na wyspie w latach 1508-1514

Przez 405 lat wyspa była częścią zamorskiego imperium Hiszpanii. 28 lipca 1898 podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej na wyspie wylądowały siły amerykańskie. Hiszpania przegrała wojnę i była zmuszona oddać Amerykanom Portoryko (traktat paryski podpisany w 1898).

W 1917 amerykański Kongres nadał wszystkim mieszkańcom Portoryko obywatelstwo amerykańskie. W 1948 Portoryko otrzymało prawo do wybierania gubernatora w demokratycznych wyborach. 25 lipca 1952 przyjęto konstytucję, która precyzuje stosunki ze Stanami Zjednoczonymi.


Daty, miejscowości i nazwisko Cáceres, odnalezione w Puerto Rico

1493 – wyspa (Borinquen) odkryta przez Krzysztofa Kolumba

1508 – Caparra (założona na północnym wybrzeżu wyspy, niedaleko obecnej stolicy - San Juan)

1509 – Ponce de Leon mianowany gubernatorem Puerto Rico

1511 - Los Morrillos, płd.-zach. wybrzeże. Od 1525 r. eksploatacja soli odgrywała tam ważną rolę

1521 - Alonso de Cáceres

, “Majordomo” katedry w San Juan, Puerto Rico (rok jej budowy).       (Publikacja - Luis M. Diaz Soler, ISBN-0-8477-0177-8)

Żołnierze w fortecy San Juan (łucznicy) - http://home.coqui.net/uahorm/alarde1561.html

1571 -  ?, Caeres- (przekręcone nazwisko Cáceres?)

1572 - Juan de Caeres

1771 – Cabo Rojo założone przez Nicolás’a Ramírez de Arellano

Listy podatkowe z Cabo Rojo - http://home.coqui.net/uahorm/tax1827.html:

1827 - 1.Juan Caseres, 2. Luis Caseres. 3. Herederos de (spadkobiercy) Andres Casares?

Właściciele posiadłości w Cabo Rojo/Pedernales - http://home.coqui.net/uahorm/landowners.html

1860 - Juan Caceres


Dotychczas rozpoznana rodzina Carmen - informacje zebrane od rodziny w Puerto Rico:

a. ze strony ojca – Cáceres

Felipe Cáceres-?/Inocencia Vasquez-? (? - ?) - from Cabo Rojo, Puerto Rico 

     Wstecz/Back Juan de Dios Cáceres-Vasquez/Carmela Martinez-Colberg (? - ?)

            Wstecz/Back Juan Silvestre Cáceres-Martinez (1897-1972)/Carlina Ortiz-Ramirez-(Mercado) (1904-1968)


b. ze strony matki – Ortiz  (Publikacja - Luis M. Diaz Soler, ISBN-0-8477-0177-8)
 

Ortiz, Diego - 1565 – zginął w walce z Indianami nad rzeką Guayama
Ortiz, José Maria - 1819 – polityk, w opozycji do Gubernatora Meléndez’a
Ortiz Renta(s), José Luciano - 1820 – Deputowany z Prowincji
  - 1822 – członek “Zarządu Robót Publicznych”
Ortiz Reata, José year? - wyborca w głosowaniu na Urząd Prokuratora Generalnego

Zobacz – strona zbudowana na podstawie informacji zebranych od rodziny w Puerto Rico - http://www.wajszczuk.pl/polski/drzewo/P001demetrio.htm


Pozostaje do ustalenia:

 

1.Kim byli przodkowie Felipe Cáceres i Inocencii Vasquez z Cabo Rojo – skąd przybyli i gdzie uprzednio mieszkali? (Poszukiwania archiwalne są kontynuowane.)

2. Nie można wykluczyć możliwości, że ich przodkowie przybyli do Puerto Rico dużo wcześniej - nazwisko Cáceres pojawia się już w 1521 roku (budowa katedry w San Juan). Czy byli oni już wówczas nowymi osadnikami hiszpańskimi a/ w Caparra w 1509 roku lub, b/ w Morillos de Cabo Rojo w 1511 roku. Sama osada/miasto Cabo Rojo zostało oficjalnie założone dużo później - w 1771 roku, przez Nicolás’a Ramírez de Arellano. (To nazwisko pojawia się również w rodzinie Carmen ze strony jej matki – czy byli to potomkowie założyciela miasta Cabo Rojo, czy inni przybysze z Europy?)

3. Od drugiej połowy XVI wieku (nazwisko żołnierza o podobnym nazwisku znalezione w zapisach w fortecy San Juan z 1571 i 1572 roku) do początku XIX wieku istnieje długa luka - (ponad 200 lat.) - w dotychczas zebranych informacjach. Nazwisko Cáceres znaleziono ponownie w dokumentach z początku XIX wieku (1827 rok) dotyczących podatków i własności ziemi w okolicach miasta Cabo Rojo.

4. Z informacji zebranych na temat osadnictwa hiszpańskiego na wyspach karaibskich wynika, że najwcześniej była skolonizowana Hispaniola (późniejsza Republika Dominikanska). Stamtąd Hiszpanie przybyli do Puerto Rico – nie wiadomo nam, ile było tych fal osadnictwa i kiedy – początkowo i w późniejszym okresie?). Natomiast wiemy, że osoby noszące nazwisko Cáceres pełniły tam ważne funkcje państwowe w XIX wieku, przed i po uzyskaniu niepodległości przez hiszpanską część wyspy. (Ojciec Carmen, Juan Silvestre wielokrotnie wspominał, że jego przodkowie byli „znaczącymi i zamożnymi osobistościami” i był z tego bardzo dumny – ale, niestety, nie przetrwały w pamięci żyjących członków rodziny żadne szczegóły, ani okoliczności!)

5. Jednocześnie wiadomo, że na przełomie XVIII i XIX wieku (okupacja francuska i wojny napoleońskie) i później, w pierwszej połowie XIX wieku (długi okres okupacji przez francusko-języczne Haiti połączone z  prześladowaniami ludności pochodzenia hiszpańskiego) spowodowało dwie duże fale emigracyjne – uciekinierzy kierowali się do sąsiednich wysp, Kuby i Puerto Rico. Puerto Rico było znacznie bliżej i łatwiej dostępne, bo tylko przez cieśninę Mona między tymi wyspami. Zwraca tez uwagę fakt, że okolice Cabo Rojo (znana nam, z przekazów rodzinnych i znalezionych dokumentów, siedziba przodków rodziny Carmen) były w najbliższym sąsiedztwie brzegów Dominikany.

6. Możliwość przybycia przodków rodziny Cáceres na początku XIX wieku, z sąsiedniej Dominikany do Puerto Rico w okolice Cabo Rojo, wydaje się dość prawdopodobna, ale znowu istnieje luka, dotycząca jednego lub dwóch pokoleń, między informacjami uzyskanymi z dostępnych dokumentów a informacjami pochodzącymi z pamięci osób żyjących współcześnie. Dalsze poszukiwania są w toku.

Zobacz rowniez:

1/ WALKI LEGIONÓW POLSKICH NA SAN DOMINGO (HAITI) W LATACH 1802-1803

Zbigniew Filipiak - http://www.publikacje.edu.pl/pdf/7934.pdf

2/ Les Polonais - Legiony Polskie na San Domingo - (film dokumentalny TVP), http://www.kulturaswiecka.pl/node/890

3/ Polacy na Haiti - http://www.polska-haiti.org/pl31/teksty79/polacy_na_haiti

4/ http://haitikiskeyabohio.blogspot.com/2012/12/polish-descendants-in-haiti.html


Przygotowali: Waldemar J Wajszczuk & Paweł Stefaniuk 2015
e-mail: wwajszczuk@comcast.net lub wajszczuk@onet.pl